De verhalen die we aan onszelf vertellen

Als kind drong ik altijd aan op een verhaaltje voor het slapengaan. De kleurrijke boekjes staarden me vanuit mijn boekenkast aan. Ik moest en zou voorgelezen worden. Dat was niet naar de zin van mijn moeder, want ze biechtte later op dat ze soms de verhaaltjes wat inkortte. Crimineel, niet? Ik had stapels boekjes: sprookjesboeken, prentenboeken, boekjes met een plastieken diertje dat piepte (precies zo’n hondenspeeltje).

Herinnert u zich die verhaaltjes nog? We keken op naar de statige prinsen en prinsessen. We hadden schrik van de lelijke, boze heks. Verhalen hebben een moraal, leren ons wat goed en slecht is en geven betekenis aan ons bestaan. Ook heeft ieder mens een eigen, uniek verhaal. Maar welke rol spelen wij in dat verhaal? Welk verhaal vertellen we aan onszelf?

Ooit al gehoord van de naam Tjörven? Als u eind jaren ’90 Club Brugge gevolgd heeft wellicht wel. Toen mijn ouders op het punt stonden om een naam voor mij te kiezen, had mijn vader mij willen vernoemen naar Tjörven De Brul. Maar op een dag sloeg mijn moeder ineens de Story open. Ze kwam de naam Yarne tegen en ze vond het speciaal dat het met een Y was geschreven. Ze besloten om de naam Tjörven te laten vallen. Al lachend zei mijn vader later dat hij toch gehoopt had om de rijmende frase in het Zonhovens dialect “Tjörven, ich gun kurreven” te gebruiken. Vrij vertaald: Tjörven, ik ga de duiven in de korven zetten (op de duivenbond). Hij was immers duivenmelker.

Met de Story, dat roddelboekske, zo is mijn verhaal begonnen.

Toen ik in de pampers zat, mocht ik iedere ochtend mee kijken naar het Nieuws op VTM. In die periode kwam dat nog om 9 uur op tv. Als ik gegeten had, zette mijn moeder me voor de tv en keken we samen naar het journaal. Ik zou iedere keer zijn uitgebarst in een intense lachbui. Niet zozeer omwille van de inhoud van het journaal, maar eerder omwille van nieuwslezer Marc Dupain. Volgens mijn moeder proestte ik het iedere keer uit als hij in beeld kwam. Ik ben hem dankbaar om mij altijd op te beuren.

En zo ging mijn verhaal verder. Zo is de proloog van mijn leven geschreven. Het is symbolisch voor mijn journalistieke droom. De toon is gezet. Als student journalistiek ontvouwt nu iedere dag een stukje van mijn verhaal, iedere dag schrijf ik een nieuwe paragraaf tot er weer een nieuw hoofdstuk wordt afgesloten en er weer een begint.

Verhalen vertellen die anderen belangrijk vinden is wat journalisten horen te doen. Hij heeft daarbij een grote verantwoordelijkheid om neutraal te zijn en in nieuwsartikels geen standpunt in te nemen. De journalist moet mensen met macht aan de tand te voelen, blootleggen wat anderen verborgen willen houden. Het zoeken naar de waarheid, de feiten, het juiste verhaal – het is een romantische en een nobele bezigheid – maar voor mij de reden waarom ik journalist wil worden.

Welk verhaal vertelt u zichzelf?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: